Pim is dood leve Pim. Het is een opmerkelijk verschijnsel dat dode mensen geliefder zijn dan levende. Iemand dood wensen is dus niet direct een juiste ingeving. Ook in de Verenigde staten werd onlangs een dode tot senator gekozen. De weduwe werd stand-in en men mag verwachten dat, als die normale capaciteit heeft, dat zo'n liefhebbende echtgenoot door een langjarige training het gedachtegoed van manlief wel kent. Ook de Phillipijnen hadden een weduwe, Corry Aquino, als president en dat was een hele goede. Dochter hebben er ook een handje van zie Gandi en Megawati die beide in staat bleken op basis van familietraditie democratisch verkozen een wereldnatie te leiden. Bij de familie Bush zie je zelfs uiterlijk geen verschil. Familie is natuurlijk geen garantie zie Baby Doc en Imelda Marcos, of de wereldse goden van Noord Korea waar iedereen Kim heet, maar toch.

Pim Fortuijn had was dat betreft een handicap. Niemand zal ontstrijden dat hijzelf talent had. Dat hij veel mensen aansprak. Of zijn ideeën coherent genoeg waren om tot een hechte samenleving te leiden, daar werd op een breed front aan getwijfeld. Richtlijnen waren het meer, bakens en oriëntatiepunten ook. Maar wat het meest jammer is,  Fortuijn's handicap was dat hij homofiel was. Homo's worden geen weduwe en hebben zelden dochters in de huishouding. Het meest na en dus dag in dag uit getraind in zijn gedachtegoed was zijn butler, maar die lijkt geen politieke aspiraties te hebben. Het temperament van de butler was ook meer aanvullend op Pim Fortuijn dan doorgeërfd. Zijn lijst was er in een weekje bijgeharkt en heeft amper een woord met Pim Fortuijn gewisseld. Het kan niet zo zijn, dat daar veel erfgoed wortel heeft geschoten. Mijns inziens heeft de heftige confrontatie het gedachtegoed van Pim Fortijn meer wortel doen schieten bij de gevestigde politici dan bij de club groenen van de lijst LPF. De tijd zal het leren.
Uw redacteur. 15-05-02